Του Γιάννη Τράνταλη*
Δουλεύοντας στη βιομηχανία Τροφίμων & Ποτών τα τελευταία 27 χρόνια, συχνά αναρωτιέμαι γιατί, ενώ ελληνικά στελέχη βρίσκεις σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου και σε διάφορες υψηλές θέσεις ευθύνης, οι ελληνικές εταιρείες FMCG σχεδόν απουσιάζουν κυριολεκτικά από τις διεθνείς αγορές. Μήπως επειδή δεν παράγουν ποιοτικά brands; Σίγουρα όχι! Μήπως τελικά φταίει η ελληνική κουλτούρα, τόσο σε εταιρικό, όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο; Σκεφτείτε, όμως το εξής. Η Ελλάδα σε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο υπέφερε από τεράστιο κύμα μετανάστευσης το ‘50 και το ‘60 και οι γονείς μας, οι οποίοι ήταν και μέρος ελληνικών εταιρειών της εποχής, μεγάλωσαν τα παιδιά τους με φόβο ότι εάν δεν τα καταφέρουν στην Ελλάδα θα πρέπει να μεταναστεύσουν – και να μείνουν – στο εξωτερικό, όπως και οι παππούδες τους. Στις αρχές του ‘90, αυτό που ενδιέφερε τα περισσότερα στελέχη ήταν να επιτύχουν τους ετήσιους στόχους τους, να εκπαιδευτούν, να κάνουν networking με απώτερο σκοπό την εξέλιξη τους. Αλλά πάντα εντός των συνόρων. Η κατανάλωση άνθιζε και τίποτα δεν προμήνυε ότι μελλοντική οικονομική κρίση θα μας ανάγκαζε να βγούμε βεβιασμένα στο εξωτερικό. Οι διεθνείς αγορές, ωστόσο, δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά όταν πλέον, δεν υπήρχε χρόνος για εκπαίδευση, αξιολόγηση νέων αγορών, χάραξη στρατηγικής ή βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σχέδια διείσδυσης. Οι εξαγωγές απαιτούν σαφές όραμα, στρατηγική, χρόνο, οικονομικούς πόρους και κυρίως εξειδικευμένα και μορφωμένα στελέχη. Μέχρι τότε, θα πρέπει να περιοριστούμε στο να διαβάζουμε «fake news», στα οποία υψηλόβαθμα στελέχη θα υπερηφανεύονται για τη …διεθνή επέκτασή τους, όταν πραγματικά το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να στείλουν μία παλέτα, σε χώρα που δεν θα επισκεφθούν ποτέ, σε εισαγωγείς που δεν θα συναντήσουν ποτέ, σε καταστήματα που δεν θα μπουν ποτέ.
