Η συμβολή του τουρισμού στην εξαγωγική προσπάθεια της χώρας

 

Ας ξεκινήσουμε με μια απλή αναφορά στον τουρισμό, ως εξαγωγική δραστηριότητα, και μάλιστα την κύρια εξαγωγική δραστηριότητα της Ελλάδος. Η αναφορά  στον όρο “τουρισμός” βέβαια, σταδιακά αποδεικνύεται λανθασμένη και περιοριστική, αφού απέτυχε μέχρι σήμερα να αναδείξει την προοπτική του μεγαλύτερου επιχειρηματικού οικοσυστήματος της Ελλάδας. Ένα οικοσύστημα που συντηρεί το σύνολο της οικονομίας, ειδικά στις περιφέρειες.

Μέχρι σήμερα όμως δεν έχουμε πλήρως καταγράψει την συνεισφορά του στην εθνική οικονομία κι αυτό γιατί ακόμα επιμένουμε στην αναφορά του ως «τουρισμός», μια περιοριστική αναφορά που έχει αποτύχει να αναδείξει την προοπτική του κλάδου και της χώρας.

Με τον όρο αυτόν μάθαμε να λαμβάνουμε υπόψη ως μοναδική μονάδα μέτρησης τις αφίξεις και να βγάζουμε συμπεράσματα για την συνολική συνεισφορά του κλάδου στο σύνολο της οικονομίας αγνοώντας άλλες παραμέτρους όπως οι εισπράξεις, οι διανυκτερεύσεις και άλλα ποιοτικά στοιχεία που δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με το μεγαλύτερο επιχειρηματικό οικοσύστημα της Ελλάδας.

Για να αναστρέψουμε τους περιορισμούς που έχει ο τουρισμός πρέπει να στραφούμε στην, λιγότερο περιοριστική, «φιλοξενία» που είναι αυτή που μας δίνει την ανταγωνιστικότητα μας ως χώρα, δίνει μια διάσταση περισσότερο προσανατολισμένη στον σύνθετο χαρακτήρα της φιλοξενίας στην Ελλάδα και αναδεικνύει τις αυτονόητες συνέργειες που οδηγούν στην ολοκληρωμένη εμπειρία αυτής.

Η έννοια της «οικονομίας της Φιλοξενίας» αποτελεί προνόμιο και ορολογία αυτής της χώρας και αναδεικνύει το εύρος και τη βαρύτητα του κλάδου.Αρκεί να δούμε σε επίπεδο, κυρίως τοπικό, πόσα επαγγέλματα στηρίζονται άμεσα ή έμμεσα στην φιλοξενία. Για να φτάσουμε στη σύνθεση του τελικού προϊόντος που δεν είναι άλλο από την ίδια τη φιλοξενία, έχουν προηγηθεί άλλες οικονομικές δραστηριότητες, που κατ’ αρχάς μοιάζουν ασύνδετες με την παροχή των υπηρεσιών τουρισμού. Μιλάμε για 400+ επαγγέλματα, από την οικοδομή και τη μεταποίηση, ως και τον πρωτογενή τομέα

Γι’ αυτό και πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα κομμάτι μιας αλυσίδας, το οποίο τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από τα υπόλοιπα κομμάτια κι αυτό φαίνεται από τη συμβολή και στην απασχόληση αλλά και την ευρύτερη οικονομία. Δεν είναι τυχαίο ότι η συνολική οικονομία πολλών περιφερειών της χώρας εξαρτάται από τον τουρισμό σε επίπεδα της τάξης του 80%. Η καταγεγραμμένη συνεισφορά του τουρισμού στο ΑΕΠ της χώρας αγγίζει το 20% και με κατάλληλες πολιτικές αυτή η συμβολή μπορεί να μεγιστοποιηθεί. Και παρότι η οικονομία της φιλοξενίας αποτελεί την κύρια εξαγωγική δραστηριότητα της χώρας, λίγη σημασία έχει δοθεί σε αυτήν τα τελευταία χρόνια, με την Ελλάδα να έχει περιοριστεί σε ρόλο οικονομίας δεύτερης και τρίτης ταχύτητας με έντονα σημάδια εσωστρέφειας, εν μέσω μάλιστα μιας περιόδου όπου η Ευρώπη βιώνει βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση.

Οι περισσότερες χώρες επιθυμούν να αυξήσουν τις εξαγωγές ως μέσο αύξησης της απασχόλησης, των δημόσιων εσόδων και του βιοτικού επιπέδου. Πολλές από αυτές έχουν χαράξει στρατηγικές για τις εξαγωγές που αφορούν συγκεκριμένα προϊόντα και υπηρεσίες, για να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα, να οικοδομήσουν προστιθέμενη αξία και να αναπτύξουν νέες αγορές. Παρόλα αυτά λίγες είναι οι χώρες που αντιμετωπίζουν τον κλάδο της φιλοξενίας ως τομέα εξαγωγών, αν και  συμβάλλει σημαντικά στην αύξηση της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης και στην εισαγωγή συναλλάγματος. Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν ανήκει στις χώρες οι οποίες έχουν χαράξει Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για τον τουρισμό ως εξαγωγικό κλάδο και τώρα η ανάγκη αυτού είναι πιο έντονη από ποτέ.

Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η αναπτυξιακή πορεία της χώρας περνάει μέσα από τον κλάδο της φιλοξενίας ο οποίος αποτελεί την κύρια πηγή εισαγωγής συναλλάγματος και  τον κύριο υποστηρικτή της εθνικήςαπασχόλησης. Με τη δημιουργίαΕθνικού Στρατηγικού Σχέδιού για τον τουρισμό ως εξαγωγικό κλάδο  μπορούμε να αναδείξουμε το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα και να προσελκύσουμε επιπλέον επενδύσεις.